Rankingi Valencia CF – historia miejsc w tabelach

Valencia CF to jeden z najbardziej utytułowanych klubów w historii hiszpańskiej piłki. Sześć mistrzostw La Liga, osiem pucharów Hiszpanii i liczne sukcesy europejskie – to bilans, który plasuje ten zespół w ścisłej czołówce krajowej. Jednak historia miejsc Valencia w tabelach to nie tylko triumfy, ale także okresy walki o utrzymanie i odbudowy po kryzysach. Ranking Valencia CF na przestrzeni dekad pokazuje, jak bardzo zmienna potrafi być forma nawet najbardziej zasłużonych drużyn.

Początki i pierwsze sukcesy ligowe

Valencia została założona w 1919 roku i od 1923 roku gra swoje mecze domowe na stadionie Mestalla. Pierwsze dwie dekady istnienia klubu nie przyniosły spektakularnych wyników w rozgrywkach ligowych. Dopiero po zakończeniu hiszpańskiej wojny domowej rozpoczął się złoty okres dla tej drużyny.

W sezonie 1941-42 klub wywalczył swój pierwszy tytuł mistrzowski La Liga, choć paradoksalnie Copa del Rey cieszyła się wówczas większym prestiżem. W tym historycznym sezonie Valencia zdobyła rekordowe 85 bramek w 26 meczach, a Mestalla stała się prawdziwą twierdzą – wygrał tam tylko Atlético Aviación. Napastnik Edmundo Suárez, zwany Mundo, został królem strzelców z 27 golami.

Klub utrzymał swoją dominację, zdobywając kolejne tytuły w sezonach 1943-44 oraz 1946-47. Valencia zakończyła tę dekadę z bilansem trzech mistrzostw La Liga i dwóch pucharów Copa del Rey. Pozycja Valencia w rankingu hiszpańskich zespołów była wtedy niezachwiana – to był czas prawdziwej hegemonii.

Lata 50. i 60. – stabilizacja w czołówce

Po triumfalnych latach 40. Valencia utrzymywała się w ścisłej czołówce La Liga, regularnie zajmując miejsca w pierwszej piątce tabeli. Klub trzykrotnie zajął trzecie miejsce w sezonach 1949-50, 1950-51 i 1953-54, co pokazuje konsekwencję i stabilność zespołu w tym okresie.

Ricardo Alos zdobył tytuł Pichichi w sezonie 1957-58 z 19 golami, a Waldo Machado powtórzył ten wyczyn w sezonie 1966-67, strzelając 24 bramki.

Rankingi Valencia CF w tych latach były imponujące, choć klub nie sięgnął po kolejny tytuł mistrzowski. To był okres budowania fundamentów pod przyszłe sukcesy i utrzymywania reputacji jako jednego z najpoważniejszych rywali dla Realu Madryt i Barcelony.

Era Di Stéfano i czwarty tytuł

Po niemal trzydziestoletniej przerwie w zdobywaniu mistrzostw, Valencia w końcu sięgnęła po upragniony tytuł. Klub musiał czekać na przyjście Alfredo Di Stéfano jako menedżera, który przyniósł czwarty tytuł La Liga w 1970 roku, w swoim pierwszym sezonie u sterów.

Sezon 1970-71 był ostatnim z 16 drużynami w lidze. Po pierwszych meczach Valencia była poważnym kandydatem do spadku, ale stopniowo wyniki się poprawiły i klub umocnił swoją pozycję w środku tabeli. To pokazuje, jak nieprzewidywalny potrafi być futbol – od zagrożenia spadkiem do mistrzostwa w jednym sezonie.

Najlepszym meczem tego sezonu było starcie na Camp Nou, gdzie Valencia pokonała Barcelonę 2-0 bramkami Claramunta i Valdeza, a Abelardo obronił rzut karny. Ten triumf był symbolem determinacji zespołu.

Trudne lata 80. – spadek i powrót

Lata 80. przyniosły Valencia jedno z najtrudniejszych doświadczeń w historii klubu. Po raz pierwszy od dziesięcioleci zespół musiał zmierzyć się z realnym zagrożeniem utraty miejsca w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Arturo Tuzón został nowym prezesem klubu i pomógł sprowadzić Valencię z powrotem do La Liga. Alfredo Di Stéfano wrócił jako trener w 1986 roku i Valencia wywalczyła awans po sezonie 1986-87. Di Stéfano pozostał trenerem do sezonu 1987-88, kiedy zespół zakończył rozgrywki na 14. miejscu w La Liga.

Odrodzenie w latach 90.

W sezonie 1988-89 Valencia zajęła trzecie miejsce, co sygnalizowało jej konkurencyjność w nadchodzących latach 90. To była zapowiedź znacznie lepszych czasów.

W sezonie 1989-90 Valencia zakończyła rozgrywki jako wicemistrz za Realem Madryt, dzięki czemu zakwalifikowała się do Pucharu UEFA. Ranking Valencia w La Liga znów zaczął rosnąć – klub wrócił do walki o najwyższe cele.

Guus Hiddink został mianowany głównym trenerem w sezonie 1991-92, a klub zakończył sezon na czwartym miejscu i dotarł do ćwierćfinału Copa del Rey. W 1992 roku Valencia oficjalnie przekształciła się w spółkę akcyjną i zatrzymała Hiddinka jako trenera do 1993 roku.

Złota era przełomu wieków

Koniec lat 90. i początek XXI wieku to najbardziej owocny okres w historii Valencii. Klub nie tylko regularnie zajmował czołowe miejsca w tabeli La Liga, ale także błyszczał na arenie europejskiej.

Drużyna prowadzona przez Héctora Cúpera wyeliminowała Arsenal w ćwierćfinale i Leeds United w półfinale Ligi Mistrzów, przygotowując się do wielkiego finału z Bayernem Monachium. Po dogrywce seria rzutów karnych zadecydowała, że Valencia po raz kolejny została wicemistrzem Europy. To były dwa kolejne finały Ligi Mistrzów – w 2000 i 2001 roku.

Sezon	Trener	Miejsce w La Liga	Sukces europejski
1999-00	Héctor Cúper	3	Finał Ligi Mistrzów
2000-01	Héctor Cúper	5	Finał Ligi Mistrzów
2001-02	Rafael Benítez	1	–
2002-03	Rafael Benítez	5	–
2003-04	Rafael Benítez	1	Zwycięstwo w Pucharze UEFA

Mistrzostwo po 31 latach oczekiwania

Rafa Benítez, po sukcesie z Tenerife, zastąpił Héctora Cúpera na stanowisku trenera. Wśród zawodników odeszli Mendieta, Deschamps, Milla, Zahovic i Gerardo, a przybyli Marchena, Mista, Curro Torres, Rufete, De los Santos i Salva.

Początek La Liga pokazał Valencię CF jako jednego z pretendentów do tytułu. Pierwszy mecz ligowy przyniósł znaczące i decydujące zwycięstwo nad Realem Madryt. Nastąpiła po nim rekordowa seria 11 meczów bez porażki, bijąca poprzedni rekord ustanowiony w sezonie 1970/71, kiedy zdobyto ostatni tytuł La Liga.

Ostatni mecz sezonu odbył się 5 maja 2002 roku na La Rosaleda przeciwko Maladze. Wczesny gol Roberto Ayali i kolejny tuż przed przerwą od Fábio Aurélio zapewniły Valencii piąty tytuł La Liga, 31 lat po ostatnim triumfie. Pozycja Valencia w rankingu La Liga była wtedy bezkonkurencyjna.

Dominacja w sezonie 2003-04

Po remisie z Realem Valladolid, zespół rozpoczął najlepszy start ligowy w historii z sześcioma kolejnymi zwycięstwami przeciwko tak potężnym rywalom jak Real Madryt, Atlético Madryt, Málaga, Osasuna, FC Barcelona i Espanyol.

Valencia CF zgromadziła 77 punktów z 23 zwycięstw, więcej niż jakikolwiek inny zespół, i była najlepszym strzelcem z 71 golami, a jednocześnie ponownie najmniej straconą drużyną z zaledwie 27 golami.

IFFHS uznała Valencię za najlepszy klub świata w 2004 roku. Ranking Valencia CF osiągnął wtedy szczyt – klub był uznawany za jeden z najlepszych na świecie.

Kryzys 2007-2008 – walka o utrzymanie

Po latach sukcesów przyszedł jeden z najbardziej dramatycznych sezonów w historii klubu. 29 października 2007 zarząd Valencii zwolnił trenera Floresa po serii rozczarowujących występów. Dzień później holenderski menedżer Ronald Koeman ogłosił, że opuszcza PSV Eindhoven, aby podpisać kontrakt z Valencią. Jednak nominacja Koemana nie przyniosła poprawy – Valencia spadła nawet na 15. pozycję w lidze, zaledwie dwa punkty nad strefą spadkową.

Pięć dni po druzgocącej porażce 5-1 w Bilbao, Valencia zwolniła Koemana i zastąpiła go Voro, który poprowadził zespół jako tymczasowy menedżer do końca sezonu. Voro ostatecznie wyciągnął Valencię z walki o utrzymanie do bezpiecznego dziesiątego miejsca. To pokazuje, jak szybko może spaść pozycja Valencia CF w tabeli nawet po latach dominacji.

Stabilizacja pod wodzą Unaia Emery’ego

Wysoko oceniany Unai Emery został ogłoszony nowym głównym trenerem Valencii 22 maja 2008 roku. Początek kariery młodego menedżera wyglądał obiecująco – klub wygrał cztery z pierwszych pięciu meczów, co pozwoliło zespołowi wspiąć się na czołową pozycję w tabeli La Liga.

Era Petera Lima i spadek formy

W maju 2014 roku singapurski biznesmen Peter Lim został wyznaczony przez Fundación Valencia CF jako nabywca 70,4% akcji klubu. Po miesiącach negocjacji między Limem a Bankią (głównym wierzycielem klubu) osiągnięto porozumienie w sierpniu 2014 roku.

Pierwszy sezon Nuno był udany. Valencia zakończyła sezon 2014-15 na czwartym miejscu, zdobywając kwalifikację do Ligi Mistrzów. Jednak kolejny sezon przyniósł rozczarowanie.

Valencia miała słaby start sezonu 2015-16, wygrywając tylko pięć z trzynastu meczów i nie awansując z fazy grupowej Ligi Mistrzów. 29 listopada Nuno zrezygnował z funkcji menedżera, a były obrońca Manchesteru United Gary Neville został zatrudniony jako jego zastępca 2 grudnia. 30 marca 2016 Neville został zwolniony po odnotowaniu najniższego procentu zwycięstw w historii La Liga dla trenera Valencii z minimum pięcioma meczami, wygrywając tylko trzy z szesnastu gier.

Dorobek historyczny w liczbach

Valencia wygrała sześć tytułów La Liga, osiem pucharów Copa del Rey, jeden Superpuchar Hiszpanii i jeden Copa Eva Duarte. W rozgrywkach europejskich zdobyła dwa Puchary Miast Targowych, jeden Puchar UEFA, jeden Puchar Zdobywców Pucharów UEFA, dwa Superpuchary UEFA i jeden Puchar Intertoto.

Trofeum	Liczba zwycięstw	Lata
La Liga	6	1941-42, 1943-44, 1946-47, 1970-71, 2001-02, 2003-04
Copa del Rey	8	1941, 1949, 1954, 1967, 1979, 1999, 2008, 2019
Puchar UEFA/Liga Europy	3	1962, 1963, 2004
Puchar Zdobywców Pucharów	1	1980
Superpuchar UEFA	2	1980, 2004

Rekordziści i wybitne osiągnięcia

Najwięcej meczów rozegrał Fernando (554), przed Ariasem (518), Davidem Albeldą (485) i Miguelem Ángelem Angulo (430). W klasyfikacji najlepszych strzelców prowadzi Mundo (206), przed Waldo (158), Mario Kempesem (146) i Fernando (143).

Mario Kempes dwukrotnie zdobył tytuł Pichichi: w sezonie 1976-77 z 24 golami i 1977-78 z 28 bramkami.

Santiago Cañizares trzykrotnie zdobył nagrodę Zamory dla najlepszego bramkarza: w sezonach 2000-01 (34 stracone gole), 2001-02 (23 gole) i 2003-04 (25 goli). To pokazuje, jak stabilna była defensywa Valencii w złotych latach.

Miejsca na podium w historii La Liga

Valencia dziesięciokrotnie zajmowała trzecie miejsce w La Liga: w sezonach 1940-41, 1949-50, 1950-51, 1953-54, 1988-89, 1999-2000, 2005-06, 2009-10, 2010-11 i 2011-12. To świadczy o niezwykłej konsekwencji klubu w utrzymywaniu się w czołówce hiszpańskiej piłki przez dziesięciolecia.

Z tytułami La Liga, Copa del Rey i czterema różnymi europejskimi trofeami, Valencia Club de Fútbol wyróżnia się jako jeden z najbardziej utytułowanych klubów piłkarskich w Hiszpanii. To także trzeci najpopularniejszy klub, zaraz za niedoścignionym Realem Madryt i Barceloną, z ponad 50 000 posiadaczy karnetów.

Wnioski z historii rankingów Valencia CF

Historia miejsc Valencia w tabelach La Liga to fascynująca opowieść o wzlotach i upadkach. Klub przeszedł przez wszystko – od dominacji w latach 40., przez spadek do niższej ligi w latach 80., aż po triumfy na początku XXI wieku i walkę o utrzymanie w 2008 roku.

Rankingi Valencia CF pokazują, że nawet najbardziej utytułowane zespoły nie są odporne na kryzysy. Jednak klub zawsze potrafił się podnieść i wrócić do walki o najwyższe cele. Sześć mistrzostw kraju, regularne miejsca w czołowej piątce i sukcesy europejskie czynią z Valencii jeden z filarów hiszpańskiej piłki.

Pozycja Valencia CF w rankingu historycznym La Liga jest niezaprzeczalna – to piąty najbardziej utytułowany klub w historii rozgrywek. Nawet w trudnych latach finansowych, gdy klub musiał sprzedawać najlepszych zawodników, Valencia pozostawała w elicie. To dowód na siłę tradycji i determinację, która towarzyszy temu zespołowi od ponad stu lat.